Zwolnione Tempo
Płynność wideo w zwolnionym tempie rozstrzyga się w samym nagraniu — ile klatek na sekundę ma materiał, jak krótka była migawka i czy w pojedynczej klatce wciąż widać krawędzie ruchu.
Kto zyskuje najwięcej na gładkim ruchu
Nagrywasz akcję z wysoką liczbą klatek
Żeby zamrozić ruch, i tak nagrywasz z krótką migawką i dużą liczbą klatek na sekundę — a to akurat sposób filmowania, który zostawia najwięcej miejsca na spowolnienie. Właśnie takie ujęcia z biegu, skoku czy zjazdu mają największy zapas, bo między dwiema sąsiednimi klatkami jest z czego odtworzyć ruch.
Wstawiasz archiwalny materiał na nowoczesną oś
Liczbę klatek i migawkę archiwalnego ujęcia ktoś ustawił dawno temu i musisz to przyjąć takie, jakie jest. Zanim wrzucisz je na oś czasu, rozdziel te dwie rzeczy — ile było klatek na sekundę i ile smugi weszło w każdą z nich — bo od tego zależy, jak głęboko to nagranie zejdzie.
Zwalniasz moment z nagrania rozgrywki
Zapis ekranu ma wysoką liczbę klatek i prawie nie ma w nim rozmycia z kamery, więc materiał wręcz prosi się o dopisanie klatek pośrednich. Trudno robi się dopiero tam, gdzie kamera gwałtownie odjeżdża i między dwiema klatkami postać ucieka spory kawałek — wtedy warto zejść o jedną głębokość niżej.
Co przesądza o Twoim zwolnionym tempie
Cztery rzeczy w samym materiale, które decydują, jak nisko możesz zejść.
Liczba klatek wyznacza punkt startu
Im więcej obrazów zapisała kamera w każdej sekundzie, tym mniej trzeba dopisać między nimi — i tym niżej zejdzie wideo w zwolnionym tempie. Wysoka liczba klatek to najprostszy zapas, jaki materiał może mieć; im jest jej mniej, tym więcej klatek trzeba dołożyć od nowa.
Rozmycia ruchu nie da się cofnąć
Przez czas, gdy migawka była otwarta, poruszający się obiekt cały czas się przesuwał, więc już w pojedynczej klatce jest smugą — to weszło w obraz podczas nagrywania. Film w zwolnionym tempie pokaże tę smugę dłużej, ale dopisanie klatek pośrednich jej nie wyjmie.
Jeden materiał łatwy, drugi trudny
Panoramy, zapisy ekranu i stabilny ruch sportowy mają dwie sąsiednie klatki, które do siebie pasują — tu spowolnienie wideo idzie gładko. Szybko machająca ręka, zasłaniające się nawzajem postacie, cienkie podłużne przedmioty i nagłe cięcie zrywają tę odpowiedniość, więc efekt bywa słabszy.
Materiał już nagrany w slow-mo
Plik nakręcony w trybie wysokiej liczby klatek albo już zwolniony możesz podać jeszcze raz i zwolnić dalej. Taki materiał ma z natury dużo klatek i mało rozmycia w każdej z nich, więc to właśnie on daje największy zapas — a Enhancer.video przepuści go przez dopisywanie klatek kolejny raz.
Zacznij od swojego nagrania
Zanim wrzucisz plik, poznaj materiał, który masz w ręku — potem cała reszta dzieje się w przeglądarce.
Rozpoznaj swoje nagranie
Najpierw rozpoznaj, z czym masz do czynienia: ile klatek na sekundę ma materiał, jak szybka była migawka i czy w poruszającej się części wciąż widać kontur. Te trzy rzeczy mówią, od której wartości w ogóle warto zacząć. Potem przeciągnij pliki MP4 lub MOV, także kilka naraz — całą resztę robisz w przeglądarce, bez instalowania czegokolwiek.
Wybierz głębokość i zwolnij całość
Wybierz jedną głębokość — 2x, 4x albo 8x — i zastosuj ją do całego nagrania, bez wcześniejszego cięcia i zaznaczania fragmentów. Domyślnie Enhancer.video sam dobiera pasujący model i ustawienia pod Twój materiał; jeśli chcesz zdecydować samodzielnie, wskażesz model lub scenariusz ręcznie. Podczas pracy dopisywane są klatki pośrednie, których w materiale nie było, a dźwięk zwalnia razem z obrazem — jego wysokość spada.
Pobierz gotowe ujęcie
Gotowy efekt pobierasz od razu — eksport jest bez znaku wodnego, a plik zostaje na Twoim koncie, więc wrócisz po niego później. A jeśli to nagranie ma mniejszy zapas, niż się wydaje — bo migawka była wolna i ruch już w pojedynczej klatce rozlał się w smugę — zejdź o jedną głębokość niżej. Głębsze zwolnienie to kwestia tego, ile materiał jest w stanie dać; odczytanie tego poprawnie nie jest porażką, tylko trafną diagnozą.
Gdzie zwolnione tempo naprawdę się broni
Cztery rodzaje materiału i to, ile miejsca każdy z nich zostawia na spowolnienie.
Kadry z kamery sportowej lub drona
Nagranie z akcji zwykle powstaje z wysoką liczbą klatek i krótką migawką, żeby zamrozić szybki ruch. Dzięki temu w każdej klatce krawędzie poruszających się obiektów wciąż są ostre. To właśnie taki materiał zostawia najwięcej zapasu, gdy chcesz spowolnić wideo do wyraźnego, płynnego ujęcia.
Tryb slow-mo z telefonu, który wciąż jest za szybki
Tryb slow-mo w telefonie był włączony, a przy odtwarzaniu ta chwila i tak mignęła za szybko. Taki plik ma już z natury wysoką liczbę klatek i lekkie rozmycie ruchu, więc spośród wszystkich rodzajów materiału ma największy zapas na kolejne przejście.
Jeden ruch na scenie lub koncercie
Na scenie, w teatrze czy w klubie światła jest tyle, ile jest, więc migawka z konieczności zwalnia. Obrót, uniesiona ręka, moment lądowania — każdy z nich już w pojedynczej klatce rozlewa się w smugę. Taki film w zwolnionym tempie da się zwolnić, ale zapasu jest wyraźnie mniej i warto powiedzieć to wprost.
Stare ujęcia wklejone w nowy montaż
Klatki i migawkę starego materiału ktoś ustawił za Ciebie lata temu, zwykle dwie rzeczy naraz: klatek na sekundę było mało, a każda niosła smugę z długiej ekspozycji. To najtrudniejsza kombinacja do spowolnienia, dlatego taki materiał warto rozłożyć na czynniki, zanim trafi na oś czasu.
Zanim wgrasz nagranie
Zwolnione tempo z Twojego nagrania
Wgraj to, co już masz na dysku, rozpoznaj zapas w materiale i zejdź o tyle, ile uniesie — na start masz 10 credits w pakiecie free, bez podawania karty.